Yol bir yere gitmez. Biz gideriz.

Yıl 1995 olmalı. Eskişehir’in emektar bir meyhanesi vardı: Bomonti. Küçücük, tıkız bir mekan, bir kaç masa. Güzel sanatlar, tiyatro, sinema televizyon öğrencisi, öğretim görevlisi, çift dikiş giden öğrenim görevlisi dostlar tekmil akşam orada iştima alır. Yer bulunmayınca tanıdık tanımadık kim varsa masasına geçilir, bir saat içinde tanıdık olunur, kapanma saatinde can ciğer kuzu sarması final yapılır. O masalarda tanışıp ev arkadaşı olmaya karar veren, birbirinin ismini bilmeden kalkıp Kütahya’ya  Read more

Bugün medikal hikayelerden gittik, bir anı da bendeniz blog yazarınızdan.

Doktor, uzman tayfasıyla dostluğumun her daim baki olmasına rağmen, bendeniz doktordan uzak duran eski tüfeklerdenim. Sevmem hastane ortamını, hele ki ben hastaysam hiç sevmem.

Nükleer tıpçı bir dostun lafıyla izah ediyorum felsefemi. Aramızda şöyle bir diyalog geçmişti: Read more

Çok sevdiğim biri cerrah, biri anestezi uzmanı dostumdan dinlediğim iki medikal hikaye var, “anlat bunları” dediler, anlatalım.

İlk hikayemiz, cerrah dostuma ait. Sabah hastaneye avdet ediyor, rutin işler, koşuşturmalar, ameliyathane, vesaire. Akşama doğru işini bitirmiş, biraz dinlenecek, diyorlar ki “hasta geldi, apandisit ameliyatı, yarına mı bırakalım hocam?” “Yok kalmasın yarına, hazırlayın geliyorum,” diyor bizimki, ameliyathaneden telefon ediyorlar hastayı bayılttık, boyadık, alladık pulladık diye, iniyor. Read more

Sinema okuyunca, eksantrik hocalarınız olur. Veyahut, hikayenin gidişatı açısından, “uçrak” hocalarınız olur diyeceğim. Neden derseniz eksantrik kelimesinin öz Türkçesi uçraktır.

Lafı döndürmeyelim. Sinema bölümünde müzik dersi mecburidir. Veyahut mecburiydi. Şu vakitler durum nedir bilemiyorum, testle alıyorlar veledleri içeri. Evvelden yetenekle alınırdı.

Yetenek dedik, benim müziğe karşı tek yeteneğim, sağlam parçaları bulup MP3′lerini istiflemektir. İkibin kişilik Cumhuriyet Bayramı korosundan ahengi bozduğum için atılmışlığım var, o kadar söylüyorum. Etrafımdaki ecinni taifesi de farklı değil. Müdür’ün müzik kültürü rakı sofralarında beygir-i azam sololardan ibaret, Alper gitar tıngırdatıyor lakin, orada da ümit yok. Read more

Canımdan yakın bir güzel dostum var. Vardı, aslında. Bir vakit evvel ayrıldı aramızdan. Lakin öyle akla hayale gelmez, alengirli anılarımız var ki, ne vakit aklıma gelse üzülmem, bilakis, gülerim kendi kendime. Arkasından gülümseme bırakabilmekmiş en müthiş miras. Toprağı bol olsun.

Büyüdü serpildi, ticarette muvaffak oldu, bir tatil köyü açtı bizimki. “Gel ulan,” diye habire telefon ediyor, yetmiyor, babasını aratıp “geleceksin ulan,” dedirtiyor. Babası da babamın en yakın dostu dünyadaki, bir de bir ara dört büyük futbol kulübünden birinin başkanlığını yaptı, isim vermeyeyim.

Kalkalım gidelim, tamam. Bendenizin uçağa binmediğini cümle alem biliyor, bindik gittik otobüse. Read more

Eşimle evde Warcraft oynuyoruz. Hiç oynamamış, şanslı olanlarımız için kısaca tarif edeceğim: Warcraft, bir FRP oyunu. Türkçesi “fantazi rol yapma” oyunu, lezzetsiz yerlere çekmeyin şimdi. Savaşçı, büyücü, hekim, hırsız gibi bir karakter seçip oynuyorsunuz, Ortaçağ’ı andıran bir dünya, savaşıp kılıç vurup gürz yiyorsunuz, deveden buğra koyundan koç filan kırıyorsunuz, öyle.

Warcraft’ta yalnızca savaşçı değil, zanaatkar da olabilirsiniz. Eşim de deri işçiliğine başladı. Hırsızlara zırhlar, dövüşçülere ayakkabı, şapkalar yapıyor. Deri lazım tabii. Deriyi de gerçek dünyada nasıl buluyorsanız öyle buluyorsunuz. Sahibini hakkın rahmetine kavuşturup postunu yüzerek.

Read more

Askerdeyim. Koğuşta acaip bir herif var, ranzamın alt katında yatıyor. Bir kere nöbete giderken folklor çorabına benzer bir çorap giyiyor, oradan işkillendik. Erzak deposuna verdiler bunu, habire cebi mandalina kabuklarıyla dolu geliyor, onları da ne hikmetse dolabına istifliyor, koğuşta nostaljik bir sobalı ev kokusu, anlatamıyoruz.

Herifin iki tane de garip huyu var, birincisi nöbetten gelir ve nöbete giderken belini ovuşturarak “allahıym ben öldüym, ben bittiym, vallah gittiym,” güftesiyle aralıksız inliyor. İkincisi de, koğuşta olduğu vakitlerde adam sürekli cep telefonunda. Battaniyeyi kafasına çekiyor, numarayı çevirip sevgilisini arıyor, fetüs pozisyonuna geçip konuşuyor. Read more

Tiyatro sanatçısı, seneler evvel uzak düşüp bir daha göremediğim bir tanıdığım var.

Aksine ikna etmeye var gücümüzle gayret etsek de, sahnede skandalın yaratıcılığın şartı olduğu konusunda şaşmaz bir inanca sahip. Bu inancı sebebiyle tekmil tiyatro hayatında misliyle herze, arkasından da araba dolusu laf yedi, uslanmadı.

Tek kişilik oyun sahneleyecek bu, tutturdu. Provalarını izledim, velev ki o oyun sahnelenir, kundaklarlar tiyatroyu. Anlatıyoruz ama dinlemiyor ki. “Sanat, vesaire,” diyerekten bizi de cahil ilan etti, gitti bir salonla anlaştı, sahneleyecek oyunu. “Galaya gidelim bari,” dedim ama yangın söndürücülerin civarında bir koltuk alalım, veyahut acil çıkış kapısının.

“Neden,” diye soruyorsanız, oyunun mevzusu şöyle gelişiyor:

Read more

Eskişehir’de öğrenciyiz. Kiralık ev arayışına girdik. Lafın kısası, aranıyoruz.

Evlerimiz güzel aslında. Neymiş, hep beraber oturup tasarruf edecekmişiz, vesaire. Oraya git beğenme buraya git seni beğenmesinler. Bir de şeytana pabucunu ters giydirecek arkadaşımız var yanımızda, sürekli arkadan vokal veriyor “baba ben size iyi yer buldum, dinleyin kardeşinizi,” gibilerden.

Dinlemiyoruz. Neden, tecrübeyle sabit çünkü. Ne vakit ki kılavuzumuz oldu kendileri, burnumuzu kurtaramadık, o sebeple.

Gel git yürü koş dilimiz çıktı. En sonunda saf anımıza denk geldi, “götür bakalım bizi neresiymiş o mekan,” deyiverdik. Read more

Bendenizi tanıyanlar bilir, kafa bir işe veyahut fikre kilitliyse, dalgınlığım dünyaca m eşhurdur. Yarım iş günü beraber sohbet edip çalıştığım, yiyip içtiğim, ailece tatile, erkek erkeğe motosiklet gezisine çıkma planı yaptığım adamı ertesi gün görünce “Meriç ben, memnun oldum tanıştığımıza,” diye elimi uzattığım vakidir. Bir de isim hafızam hiç yoktur, onu karıştırmayalım.

O vakitler Hürriyet’te çalışıyorum. Hürriyet’te çalışanlar bilir, o binada karizmanın göstergesi yok efendim müdürlük, gazetede köşe, havalı kartvizit değildir. Arabanı kapalı garaja değil de Hürriyet Binası’nın merdivenlerinin önüne park edebiliyor musun, o vakit adam derler adama. Read more